ညီေလး(၃)

ညီေလးေရ ခိုင္ပီးေရ..။
ညီေလး လဲ ႏွစ္တစ္ရာစုရဲ႕ ခရီးသြား တေယာက္ၿဖစ္လာေတာ့ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာ မသိမၿဖစ္ မတတ္မၿဖစ္တဲ့ အရာေလးေတြကို ေဝမွ်ခ်င္တယ္။ ညီေလး စာေပဖတ္အားေကာင္းရင္ေတာ့ သိလိမ့္မယ္။ေက်ာင္းစာေတြ နဲ႔ လံုးပန္းရင္း အၿပင္စာေတြ မဖတ္ၿဖစ္ရင္ေတာ့ အစ္ကိုေရးတဲ့ စာကိုေတာ့ ဖတ္ေပါ့။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာ စာေတာ့ ဖတ္အားေကာင္းမွ ၿဖစ္လိမ့္မယ္ ညီေလးေရ။
ဂ်ပန္ေတြ ဟာ အားရင္ စာဖတ္သတဲ့။အားေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ လဲ စာဖတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္။ ဒီေတာ့ စာဖတ္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ အားေနတဲ့ အခ်ိန္ဘဲ ၿဖစ္တယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ၿမန္မာ ႏိုင္ငံမွာေနတုန္းက ေတာ့ ကားေပၚ၊မီးရထားေပၚ၊ပန္းၿခံေတြ ထဲမွာ စာအုပ္တအုပ္ကို သည္းၾကီးမဲၾကီးဖတ္ေနတာ မေတြ႔ဖူး သေလာက္ၿဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ စင္ကာပူ မွာ ေရာက္တုန္းကေတာ့ ဘတ္ကားေပၚ၊မီးရထားေပၚ၊ပန္းၿခံေတြ ထဲ စာအုပ္ထူထူၾကီးေတြ ကို သည္းၾကီးမဲၾကီး ဖတ္ေနတဲ့သူေတြ၊စာအုပ္ေတြ ညိႈ႔ယူဖမ္းစားမႈေအာက္ ေရာက္ေနတဲ့ မ်က္မွန္ထူထူ နဲ႔ လူငယ္ေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ တိုးတက္ တဲ့ တိုင္းၿပည္ေတြ ေရာက္လာတိုင္း စာအုပ္စာေပ ဟာ ဘယ္ေရာက္ အေရးတၾကီး ေနရာယူထားတယ္ဆိုတာပို သိလာတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ဩစေတးလွ် က အင္ဂ်င္နီယာ တေယာက္ရဲ႔ အိမ္ကို အဲယားကြန္း ၿပင္ဖို႔ ေရာက္သြားတုန္းက အစ္ကို တအံ့ တဩၿဖစ္ခဲ့ ရတာေလးေၿပာၿပခ်င္တယ္။ အဲယာကြန္းၿပင္ဖို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲဝင္သြားေတာ့ စာအုပ္စင္ေလးေတြ႕တယ္၊အစ္ကို လည္း စာအုပ္ၿမင္ေတာ့ကိုင္ၾကည့္တာေပါ့...ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ...ခ်က္ေရး၊ၿပဳတ္ေရး စာအုပ္ေတြ၊ဝိုင္စပ္နည္း စာအုပ္ေတြ၊မတည့္တဲ့ အစားအစာ ကို သတိေပးတဲ့ စာအုပ္ေတြ ကို ေရခဲသတာေဘးမွာစင္ေလးနဲ႔ ထားတာ။ ဒီလိုနဲ႔ အဲယားကြန္းေတြ တစ္ခုၿပီးတခု လိုက္စစ္ရင္း စစ္ရင္းက ေနရာတကာေတြ႔ရတာကေတာ့ စာအုပ္စင္ေတြပါဘဲ ဧည့္ခန္းမွာ၊အားကစားလုပ္တဲ့ အခန္းမွာ၊မွန္တင္ခံုေဘးမွာ၊ အိပ္ယာေဘးမွာ စာအုပ္နဲ႔ စာအုပ္စင္နဲ႔ေလ။ ေနာက္ဆံုး အားလံုးၿပီးေတာ့ သန္႔စင္ခန္းကို သြားေရာ အိမ္သာ ဘိုထိုင္ရဲ႔ေဘးမွာ စာအုပ္စင္ေလးနဲ႔ အိမ္သာသြားရင္းနဲ႔လည္းစာဖတ္လို႔ ရတာေပါ့။ ဒီေတာ့ ညီေလးေရ..စာကိုေတာ့ မ်ာမ်ားဖတ္ေစခ်င္တယ္။ သူမ်ားေတြ စာမ်ားမ်ား မဖတ္တာေတာ့ သိပ္ေၿပာစရာမရွိဘူး။ညီေလး စာမ်ားမ်ား မဖတ္ရင္ေတာ့ ေၿပာစရာရွိလာလိမ့္မယ္။ဘာၿဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ တို႔တေတြမွာ ဦးေဆာင္လုပ္ၿပ၊လမ္းညြန္မယ့္ အေဖ ဆိုတာ မရွိဘူး၊ ႏူညံ့ သိမ့္ေမြ႔မႈေတြ သည္းခံ၊ခြင့္လြတ္မႈေတြ သင္ၾကားေပးမယ့္ အေမနဲ႔ လည္း အေဝးမွာေနရတာေလ။ ဒီေတာ့ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။စာအုပ္ကို သူငယ္ခ်င္းလုပ္ပါ။ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ တိုင္းက ေဖာ္ၿပတာေတြကို တေသြမသိမ္းလိုက္နာဖို႕ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါေတြ ကို ညီေလး စဥ္းစား၊ေဝဖန္၊ပိုင္ၿခား ႏိုင္ဖို႔ဘဲ ၿဖစ္တယ္။
ညီေလးေရ..အဓိကေၿပာခ်င္တာက ႏွစ္ဆယ္တစ္ရာစု ရဲ႕”အ” သံုးလံုး တတ္ေၿမာက္ေရးဘဲ။ ညီေလးတို႔ ေခတ္ ဒီဘက္ပိုင္းမွာေတာ့ ”အ”သံုးလံုး လူပ္ရွားမႈ မရွိေတာ့ပါဘူး။..အကိုလည္း ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတာ။စာမတတ္သူ ေတြကိုစာလိုက္သင္ေပးတာ။လူတိုင္းစာတတ္ေၿမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈေပါ့။ အလုပ္လုပ္ရင္း စာသင္ စာသင္ရင္း အလုပ္လုပ္ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြနဲ႔ ဘာနဲေပါ့။ အဲလိုဘဲ ႏွစ္ဆယ္တစ္ရာစု မွာလဲ ”အ” သံုးလံုး လူတိုင္း ေက်ညွက္တတ္ေၿမာက္ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္တဲ့။ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု ရဲ႕”အ” သံုးလံုး က ဘာေတြလဲဆိုေတာ့

၁။”အ” ဆက္မၿပတ္ ေလ့လာ သင္ယူေရး။
၂။”အ” တာနက္ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳႏိုင္ေရး။
၃။”အ”ဂၤ လိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳႏိုင္ေရး။ တို႔ ၿဖစ္တယ္တဲ့။

၁။”အ” ဆက္မၿပတ္ ေလ့လာ သင္ယူေရး။
အဆက္အၿပတ္ ေလ့လာ သင္ယူေရးဟာ ဘာေၾကာင့္ အေရးၾကီးသလဲ ဆိုရင္ အဆက္မၿပတ္တိုးတက္ေနတဲ့ ကမာၻၾကီးေၾကာင့္ ၿဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ အဆက္မၿပတ္ ေလ့လာ သင္ယူေရးသာ ရပ္တံ့ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေနာက္မွာေနခဲ့ရေတာ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဟုတ္ၿပီ ဒါဆို ရင္ အလုပ္လုပ္စရာမလိုေတာ့ဘူးလား စာသင္ေနရေတာ့မွာလားလို႔ေမးစရာ ရွိလာၿပန္ေရာ။အမွန္ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ ညီေလးေရ အကိုတို႔ ေကာလိပ္တက္တုန္း ကေတာ့ ေက်ာင္းက သင္ေပးတဲ့ စာေတြ သိပ္ၿပီးမသိမတတ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ အကို တတ္ခဲ့တာကေတာ့ ကိုယ္သိခ်င္၊တတ္ခ်င္တာ ကို ဘယ္လိုေလ့လာရမယ္၊ရွာေဖြရမယ္ နဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေတာ့ နည္းနည္းတတ္ခဲ့တာေပါ့။ စကားတခြန္းၾကားဖူးတယ္။ ဘြဲ႔ရတေယာက္ဟာ ကိုသိခ်င္၊တတ္ခ်င္တာ (self study)ကို ကိုယ့္ဟာကို ရွာေဖြေလ့လာတတ္ရမယ္တဲ့ကြ၊ (self study) ကို ေၿပာတာေပါ့။ (self study)ကို တတ္ၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္မွာ သင္ၾကားေလ့လာမလဲ။ စာအုပ္ေတြ လိုက္ရွာဝယ္ ဖတ္မလား။ ပိုက္ဆံကုန္ေငြ ကုန္ အခ်ိန္ကုန္မယ္။ အဲဒီက စ နံပါတ္ ႏွစ္ၿဖစ္ တဲ့ အင္တာနက္ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳႏိုင္ေရး ကို ေရာက္သြားၿပီ။

၂။”အ” တာနက္ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳႏိုင္ေရး။
အင္တာနက္ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳႏိုင္ေရး ဟာ ဘာေၾကာင့္ ႏွစ္ဆယ္တစ္ရာစု ရဲ႔ ”အ” သံုးလံုးမွာ အေရးပါလာသလဲ။ (self study)ကို ေလ့လာေနတဲ့ သူတေယာက္အတြက္ အင္တာနက္ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳႏိုင္ဖို႔ အလြန္ေရးၾကီးတယ္။ဒီေန႔ ညီေလး ဘာကို ေလ့လာခ်င္သလဲ အင္တာနက္ေပၚသြား (search engine)မွာ ကိုယ္ေလ့လာလိုတဲ့ ဘာသာရပ ္ရိုက္ထည့္ သူကရွာေပးလိမ့္မယ္။ ဒီေန႔ ပိုတိုးတက္လာေတာ့ စာဘဲဖတ္လို႔ ရတာမဟုတ္ဘူး၊ မရွင္းမွာလဲ မပူနဲ႕ ရုပ္ရွင္ ဖိုင္ေတြနဲ႔..ရုပ္ပံုေတြနဲ႔ ရွင္းၿပလိမ့္ မယ္။ ဒီေတာ့ အင္တာနက္ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳႏိုင္ေရးဟာ လဲ အလြန္အေရးၾကီလာတယ္။ ဒီေန႔ထိေတာ့ ၿမန္မာ ႏိုင္ငံမွာ အင္တာနက္ အသံုးၿပဳရတာ ဟာ စာအုပ္ဝယ္ဖတ္ရတာ ထက္ပိုၿပီး သက္သာလိမ့္အုန္းမယ္။ အင္တာနက္ ကို ကို ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုၿပဳႏိုင္ဖို႔ ဆိုရင္ နံပါတ္သံုး ၿဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳေရး က အေရးပါဘာၿပီ။

၃။အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳေရး
အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳေရး ဘာလို အေရးပါလာတာလဲ ဆိုရင္ အရင္က ေၿပာတဲ့ အတိုင္းဘဲ။ ေနာက္ဆံုးေပၚေတြကို ေလ့လာေတာ့မယ္ ဆိုရင္ အဂၤလိပ္စာ တတ္ကို တတ္မွ ၿဖစ္မယ္။မဟုတ္ေသးဘူး ကြ်မ္းက်င္စြာ တတ္မွ ၿဖစ္မယ္။ အင္တာနက္ကို အသံုးၿပဳေတာ့မယ္ဆိုရင္ လည္း အဂၤလိပ္စာ ကို ကြ်မ္းက်င္စြာ တတ္အုန္းမွ ၿဖစ္မယ္။ ခုခါေတာ့ ၿမန္မာ လို ထုတ္လြင့္တဲ့ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြ ရွိလာၿပီဆိုေပမယ့္ အဂၤလိပ္နဲ႔ စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ ကို နည္းေနေသးတယ္။ ဒီေတာ့ကာ အဂၤလိပ္စာ ကို ကြ်မ္းက်င္စြာ တတ္ေၿမာက္သင့္တယ္။ဒီေတာ့ ညီေလးေရး အဂၤစာကြ်မ္းက်င္စြာတတ္မွ၊ အင္တာနက္ကို ကြ်မ္းက်င္စြာ အသံုးၿပဳႏိုင္မယ္၊ အင္တာနက္ကို ကြ်မ္းက်င္စြာ သံုးႏိုင္မွ ကိုယ္ေလ့လာလိုတဲ့ ပညာရပ္ကို စဥ္ဆက္မၿပတ္ေလ့လာႏိုင္မယ္။ အဲလိုမွ တိုးတက္ေနတဲ့ ကမာၻၾကီး ကို လိုက္မွီ လိမ့္မယ္ ညီေလးေရ။ ဒီေတာ့ကာ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုရဲ႔ ”အ” သံုးလံုးဟာ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါလဲ ဆိုတာ ညီေလး ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္လိမ့္မယ္ လို႔ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

အစ္ကိုၾကီး
ဒီးဒိုး။
၁၃၊ဝ၇၊၂၀၁၀။

ဟိုအရင္ ေဟာေၿပာပဲြ တစ္ခုမွာ "အ” သံုးလံုးအေၾကာင္း ၾကားခဲ့ရသည္ကို တတ္သေလာက္ ၿပန္ေရးၿပီး ညီေလး သို႔ ေၿပာၿပၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။

”ႏွင္း”

ႏွင္း။
ေနေရာင္လာရင္ ကြယ္ေပ်ာက္မွာစိုး
ၿဖဴစင္တဲ့ ေအးမ်ွၿခင္းေတြနဲ႔
ဘ၀တစ္ခု ခ်မ္းေၿမ့ဖို႔
ကိုယ္အနားမွာ အၿမဲေနပါလား ႏွင္းရယ္။

ႏွင္း။။
ေလာကအလယ္ ငိုေနမွာစိုး
ရွင္းသန္႔တဲ့ အားေပးမႈေတြနဲ႔
ဘ၀တစ္ခု ေပ်ာ္ရြင္ေစဖို႔
ကိုယ္အနားမွာ အၿမဲေနပါလား ႏွင္းရယ္။

ႏွင္း။။။
မံႈမႈံေ၀ရင္ ရြင္လန္းေစလို႔
သာယာတဲ့ ေတးသံေတြနဲ႔
ကမာၻေၿမ သာယာေစဖို႔
ကိုယ္အနားမွာ အၿမဲေနပါလား ႏွင္းရယ္။



ဒီးဒိုး။
၁၃၊၀၇၊၂၀၁၀။

"မ”

မ...
မရင္းႏွီးလြန္းေပမယ့္ အေတြးထဲနီးလြန္းတယ္။
မခင္လြန္းေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ပိုတယ္။
မဆိုင္ေပမယ့္ ေသြးရင္းထက္ ေစတနာပိုတယ္။
မေတြးေပမယ့္ အေတြးထဲရိွေနတတ္တယ္။
မပိုင္ဆိုင္ေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ရိွတယ္။
မနီးေပမယ့္ အၾကင္နာပိုတယ္။
မ.....
ေၿပာင္းလဲတတ္တဲ့
ေလာကအေၾကာင္း မသိဘူး။
ေၿပာင္းလဲတတ္တဲ့
မိန္းမေတြအေၾကာင္း မသိဘူး။
ေၿပာင္းလဲတတ္တဲ့
မ်က္၀န္းေတြအေၾကာင္း မသိဘူး။
ေၿပာင္းလဲတတ္တဲ့
ႏုတ္ခမ္းေလးေတြ အေၾကာင္း မသိဘူး။
ေၿပာင္းလဲတတ္တဲ့
စကားလံုးေတြ အေၾကာင္း မသိဘူး။
ေၿပာင္းလဲတတ္တဲ့
”မ” ရဲ႕ အေၾကာင္းလဲ မသိဘူး။

မ...
ယုတၱိ မရိွဘူးထင္ရင္ သြားလိုက္ပါ
ထားသြာစလိုက္ပါ။
ေပ်ာ္ေနတယ္လို႔ ထင္ရင္ သြားလိုက္ပါ
ထားသြားလိုက္ေတာ့။
အၾကင္နာေတြ ပိုေနမယ္ ထင္ရင္ ထားသြားလိုက္ပါ။
သြားလိုက္ပါ။


ဒီးဒိုး။
၂၄၊၀၅၊၂၀၁၀။

အထူထူဘဲ..

တေန႔ေသာ ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႕႔ရဲ႕ ေစ်းေန႔။
ဆိုင္ေလးကို ခင္းၿပီး ၀ယ္သူကို ေမ်ွာ္ရတာေပါ့။
ဒါနဲ႔ ဆိုင္ေရွ႕ ကို ကခ်င္ ေကာင္ေလး သံုးေယာက္ ေရာက္လာတယ္။
သံုးေယာက္လံုးက ဗမာစကားကို ေတာ္ေတာ္ေလးေၿပာတတ္ၾကတယ္။
သူတို႔က ပစၥည္းေစ်း ဟိုေမး၊ဒီေမး ေပါ့။
ကြ်န္ေတာ္ လည္း အားစိုက္နားေထာင္းရင္း ၿပန္ေၿဖရတာေပါ့။ေရာင္းခ်င္တယ္ေလ.။
သူတို႔ ထဲ က တေယာက္က ဟိုဟာၿပပါ၊ဒီဟာၿပပါ လို႔ ကခ်င္သံ ၀ဲ၀ဲ ေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ကို ေမးတယ္။
ေမးေနတုန္း တေနာက္တေယာက္က ေစ်းေမးေနတဲ့ ေကာင္းေလးကို လွမ္းေၿပာတယ္။
”ေဟ့ေရာင္ မင္းဗမာ စကားေၿပာတာ ဖီလဲမဖီဘူး” လို႔ ဗမာလို လွမ္းေၿပာတယ္။
ဒါနဲ႔ က်န္တဲ့တေယာက္ ကလည္း
”မင္း သူမ်ားကို အၿပစ္မတင္နဲ႔”
”မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး အထူထူ ဘဲ” တဲ့ ဗ်ာ...။
ကဲ ဗ်ာ ဘယ္သူက အပီသဆံုးလဲ ဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူမ်ားဘဲ သိပါလိမ့္မယ္။
ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႕ ရဲ႕ တစ္ခုေသာ ေစ်းေန႔ ကေပါ့ ဗ်ာ...။

မိုးခ်ဳပ္ေဘာင္းဘီ ညီေလးကို ေစ်းငယ္ငယ္ ႏွင့္ေရာင္းထြက္ခဲ့ၿခင္း။

ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေအးတဲ့ရာသီ၊ ငါးရက္တေစ်းဖြင့္တဲ့ ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႕ တစ္ခုေသာ ေစ်းေန႔မွာေပါ့။
ေစ်းေန႔ ဆိုေတာ့ ေစ်း၀ယ္သူေတြ မလာခင္ ဆိုင္ကို အဆင့္သင့္ၿဖစ္ေအာင္ ၿပင္ဆင္ေနရင္းက
ပေလာင္ လူငယ္ ေလး၊ငါးေယာက္ေလာက္ ဆိုင္ေရွ႕ ရစ္ရစ္သီ လုပ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။
ပေလာင္ဘာသာ စကားကို ေရမက္မ၀င္ေအာင္ ေၿပာဆိုေနၾကတယ္။
ဆိုင္ခင္းၿပီးခ်ိန္ေလာက္မွာ
“ညီေလးတို႔ ဘာလိုလို႔လဲ” လို႔ ဦးၾကိဳၿပဳရင္း ေမးလိုက္ရာ....
”အစ္ကို ဟို....အင္း အစ္ကို မိုးခ်ဳပ္ေလာင္းဘီ ရိွလား”
ေမးလာတဲ့ စကားေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ေၾကာင္သြားတယ္။
တဆက္တည္းဆိုသလို ေနာက္ေနတာလားလို႔ ထင္မိတယ္။
ဒါနဲ႔ ေဘာင္းဘီ ဆိုတာပါေနတာနဲ႔ ေဘာင္းဘီ မ်ိဳးစံုကို ထုတ္ၿပတာေပါ့။
ေစ်းဦးလည္း ေဖာက္ရေအာင္လို႔ေလ။
”မဟုတ္ဘူးအစ္ကို မိုးခ်ဳပ္ေဘာင္းဘီေလ”
ဆိုၿပီး ၀တ္ထားတဲ့ ရွမ္းေဘာင္းဘီ အနက္ႏြမ္းႏြမ္းေလးကို ကိုင္ၿပတယ္။
ဟာ...သိလိုက္ပါၿပီ၊ ရွမ္းေဘာင္းဘီ အနက္ေရာင္....
”သိပ္ရိွတာေပါ့ ညီေလးရ” ဆိုၿပီး ရွမ္းေဘာင္းဘီ အနက္ေရာင္ေတြ ထုတ္ၿပတယ္။
ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ရွမ္းေဘာင္းဘီ ေတြကို ကိုင္ၾကည့္၊တိုင္းၾကည့္ လုပ္ရင္း မတ္တတ္
”အစ္ကို အစ္ကို”
”ဘာလဲကြ”
”ကြ်န္ေတာ္ကို သူ႔ညီေလးေပးပါ”
ဟုတ္ပါၿပီ...ဟုတ္ပါၿပီ လို႔ စိတ္ထဲက ရည္ရြတ္ရင္း
ဆိုဒ္ငယ္တဲ့ ရွမ္းေဘာင္းဘီ ကို ေရြးေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက
”ဘယ္ေလာက္လဲ”
”၂၀၀၀ ပါညီေလး”
”ဟာ အစ္ကို ေစ်းနည္းနည္း ငယ္အုန္း”
”ညီေလး ၁၈၀၀ ေတာ့ေပးခဲ့ကြာ ဒီထက္ေတာ့ ပိုမငယ္ပါရေစနဲ႔”
သူက ပိုက္ဆံ ၁၈၀၀ လွမ္းေပးရင္း ေၿပာလိုက္တာက
”ေဆာရီး အစ္ကို ဗမာ စကား မေလာက္စားဘူးဗ်” လို႔ ေၿပာရင္း ရွမ္းေဘာင္းဘီ ကို ၀ယ္ယူသြားပါေတာ့တယ္။
ကြ်န္ေတာ္လည္း ေအးခ်မ္းတဲ့ ရာသီေအာက္ ဗမာစကား အသစ္ေတြနဲ႔ ေစ်းဦးေပါက္ၿပီး
”မိုးခ်ဳပ္ေဘာင္းဘီ ညီေလးကို ေစ်းငယ္ငယ္နဲ႔” ေရာင္းထြက္ ခဲ့ပါသည္။
ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႕ ရဲ႕ တစ္ခုေသာ ေစ်းေန႔ေလးမွာေပါ့ဗ်ာ။

အေမ

ဂီတာအုိလဲ သီခ်င္းသစ္န႔ဲ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။
လမင္းငယ္လဲ ၾကယ္စံုည၌ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။
ပ်ားငယ္လဲ ပန္းေတာလယ္၌ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။
ငါလည္းေလ....ေလာက အလယ္၌ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။
အေမ...။
အေမ........။

ဒီးဒိုး။
၁၁၊၀၇၊၂၀၁၀။

အခ်ိန္

မကုန္ေသးဘူး............
မကုန္ေသးဘူး.................
မကုန္ေသးဘူး..................
..............................ၿငီးဆိုရင္းက
..
....
......
.......လင္းတဲ့ မီးအိမ္
................ၿငိမ္းေလၿပီ။

ဒီးဒီုး။
၁၂၊၀၇၊၂၀၁၀။